“सत्ता बदलते पण शेतकऱ्याचं नशीब नाही”

महाराष्ट्रातील राजकारण हरवले जनतेच्या प्रश्नांत; शेतकरी व बेरोजगारांच्या आशा मातीमोल

– प्रतिनिधी: महेंद्र लडके,

महाराष्ट्रात आज ज्या वेगाने सत्तेचे खेळ सुरू आहेत, त्या वेगाने राज्याचा विकास मात्र मागे जाताना दिसतोय. सत्ता कोणाची येते, कोणाची जाते — हे ठरवणाऱ्या जनतेच्या घरात मात्र आजही अंधार आहे. शेतकरी आत्महत्या करत आहे, बेरोजगार तरुण हातावर हात ठेवून बसले आहेत, आणि जनतेच्या पोटात भुकेची आग पेटलेली आहे.

राजकारण आज विचारसरणीचं राहिलेलं नाही, ते केवळ व्यक्ती आणि पदांपुरतं मर्यादित झालं आहे. पक्ष कोणताही असो — प्रत्येकाचा ध्यास फक्त सत्तेचा आणि स्वतःच्या फायद्याचा. पण सत्तेच्या खुर्चीत बसताना या नेत्यांना विसर पडतो तो त्या शेतकऱ्यांचा, ज्याच्या कष्टाने हे सगळं जगतंय.

🚜 शेतकऱ्याची हाळी — पिकवलं पण विकता आलं नाही

राज्याच्या प्रत्येक जिल्ह्यात आज शेतकऱ्याच्या अंगावर कर्जाचं ओझं आहे. सोयाबीन, कापूस, तूर, उस — सगळ्या पिकांना बाजारभाव नाही. वीजबिलं प्रचंड, खतं महाग, आणि उत्पादनाची किंमत मात्र तळाला गेली.
सरकारने कित्येक योजना आणल्या, पण त्या योजना कागदावरच राहिल्या. ‘शेतकरी सन्मान योजना’, ‘महात्मा जोतीराव फुले कर्जमुक्ती’, ‘पीक विमा योजना’ — यांपैकी एकही योजना शेतकऱ्याच्या जीवनात खरा बदल घडवू शकली नाही.

दरवर्षी राज्यात शेकडो शेतकरी आत्महत्या करत आहेत — हा केवळ आकडा नाही, हा त्या प्रत्येक घराचा शोक आहे ज्यांनी ‘अन्नदाता’ गमावला. सरकारने फक्त आकडे सांगितले, पण त्या घरात जाऊन कोणी विचारपूस केली का?

👷 बेरोजगारी — तरुणाईचं स्वप्न तुटलेलं

आज महाराष्ट्रात पदवीधरांपासून ते अभियंत्यांपर्यंत लाखो तरुण बेरोजगार आहेत.
शासकीय नोकऱ्यांसाठी परीक्षा घेतल्या जातात, पण निकाल वर्षानुवर्षे लांबवले जातात.
खाजगी क्षेत्रात पगार इतके कमी की जीवनमान सांभाळणं कठीण.
सरकारचे ‘रोजगार हमी’, ‘स्वयंरोजगार’ कार्यक्रम फक्त जाहिरातीत दिसतात, प्रत्यक्षात तरुणाला दिशाच नाही.

या तरुणांच्या मनात आता असंतोष वाढू लागलाय.
ते विचारतायत – “आमचं भविष्य कोण पाहणार?”
ज्यांना आम्ही मत दिलं, त्यांनी आमचं भविष्य उजळवलं का, की फक्त स्वतःचा दिवा लावला?

🏛 राजकारण – विकास नाही, फक्त सत्ता

महाराष्ट्राचं राजकारण आज विकासाच्या रस्त्याऐवजी बदली, फोडाफोडी, आणि गटबाजीच्या वाटेवर गेलं आहे.
पक्ष बदलले, नेते बदलले, पण शेतकऱ्याची व्यथा तीच राहिली.
आज पक्षांच्या सभा होत आहेत, लाखो रुपये खर्च होत आहेत, पण या खर्चात एका शेतकऱ्याचं जीवन वाचू शकेल का?

राजकारणी आज एकमेकांवर आरोप करतायत – पण शेतकऱ्याचं पोट भरायला आरोप लागत नाहीत, त्यासाठी कृती लागते.

🕊 जनता जागी होतेय — “आता पुरे झालं!”

महाराष्ट्राची जनता आता फसवणूक ओळखू लागली आहे.
ती विचारतेय – “आमच्या मतांनी सत्तेत जाणारे आज आमच्याकडे का फिरकत नाहीत?”
गावोगाव शेतकरी, मजूर, बेरोजगार यांच्यात एक नवा सूर उमटतोय –

> “राजकारण तुमचं असू दे, पण जगणं आमचं आहे.
जो आमच्या दुःखाशी उभा राहील, तोच आमचा नेता असेल.”

🔚 एक हाक – “शेतकरी जिंकलाच पाहिजे”

देश स्वतंत्र होऊन ७५ वर्षे झाली, पण शेतकरी अजूनही गुलामासारखा जगतोय.
तो आपल्याला अन्न देतो, पण स्वतःच्या मुलाला दोन वेळा अन्न देताना त्याच्या डोळ्यांत पाणी असतं.
जोपर्यंत या राज्यातील प्रत्येक निर्णयात “शेतकरी आणि बेरोजगार” हे केंद्रबिंदू होत नाहीत, तोपर्यंत महाराष्ट्र खरं स्वराज्य पाहू शकणार नाही.

> “मातीशी जोडलेला नेता हवा, फसवणुकीने नव्हे तर कामाने जगणारा हवा.”

महाराष्ट्र आज या एका वाक्याची वाट पाहतोय

🖋 – महेंद्र लडके  (विशेष लेख)